Ook zo moe van het duurzaamheidsdebat? Van al die meningen van betweters en wereldverbeteraars en vervolgens schijnoplossingen voor een duurzame samenleving? Ik wel. Tót afgelopen week.
De boekpresentatie 'Nieuwe energie, Nederland na het fossiele tijdperk' van Anne-Marie Rakhorst gaf me een hoop nieuwe energie.
Eén van de sprekers, duurzaamheidinnovator Gunter Pauli, zette zich daar scherp af tegen doemdenkers die geloven dat duurzaamheid en winst niet samengaan.
Op het gebied van bouwen en gebouwen is er nog een wereld te winnen. Vastgoed is één van de grootste vervuilers en goed voor circa een derde van de totale uitstoot aan broeikasgassen. De bouwindustrie veroorzaakt 70% van alle afval en verbruikt 60% van alle energie. Dat moet en kán veranderen.
Een aantal maatregelen is gemakkelijk in te voeren. Laten we eens afspreken dat er alleen nog maar duurzaam, bijvoorbeeld volgens het BREAAM-NL-certificaat, gebouwd mag worden (BREAAM-NL is een beoordelingsmethode voor de duurzaamheid van vastgoed).
Dit certificaat vertegenwoordigt een economische waarde. Meerdere studies laten zien dat duurzaam bouwen niet noemenswaardig duurder hoeft te zijn, maar wel veel meer waarde toevoegt aan een pand. Zo zijn duurzame gebouwen veel goedkoper in hun energieverbruik.
Ook is de verhuurkans groter omdat steeds meer partijen, bijvoorbeeld overheden, alleen maar 'groene' gebouwen mogen huren. Een goede les voor beleggers, die steeds vaker alleen maar in duurzame gebouwen willen investeren.
Daarnaast moet er een plan van aanpak komen voor bestaande panden. Hier is de grootste winst te halen, maar dat vergt een langetermijnplan. Ik heb in ieder geval besloten dat ons huurcontract niet wordt verlengd als de verhuurder ons derderangs kantoor niet duurzaam wil renoveren. Ik betaal uiteindelijk liever meer huur voor een comfortabele werkomgeving, dan een hoge energierekening.