21-02-2011 - Leefbaar

Leefbaar

Een paar weken geleden werd ik uitgenodigd door een grote Nederlandse gemeente voor een rondetafelbijeenkomst over de vastgoedproblemen in de stad. Een aantal opmerkingen tijdens de bijeenkomst wil ik u niet onthouden.

Zo was de gemeente van mening dat we ons op de bodem van de kredietcrisis bevonden. In mijn hoofd is de kredietcrisis al lang weer voorbij!

Hier zit een belangrijk tijdsverschil tussen directe stenen en beursgenoteerde vastgoedondernemingen, mijn specialisatie. Op de beurs lijkt alles weer de goede kant op te gaan. Dit is niet het geval voor de directe stenen. De woningmarkt ligt stil en hoe krijg je de leegstand in de kantoren opgelost? Ook winkels in aanloopstraten krijgen te maken met steeds meer leegstand.

Lange termijn

Het probleem is niet zozeer dat de kredietcrisis hier de schuld van is. Er is gewoonweg te weinig langetermijnbeleid geweest. Gemeenten willen een mooie stad en veel dure grond uitgeven, projectontwikkelaars willen ontwikkelen en bouwers willen bouwen. Maar wat willen de burgers en de gebruikers van het vastgoed? En wie zijn de eindbeleggers? Ik was de enige (indirecte) vertegenwoordiger van de beleggers. Dit zegt al genoeg.

De gemeenten merkten eerlijk op dat ze eigenlijk nooit met beleggers praten. Niet onbelangrijk lijkt mij, gezien het feit dat beleggers voor langere termijn een verbintenis aangaan met een pand en veelal de stad. Dit kun je van bouwers en projectontwikkelaars niet zeggen!

De grootste verbazing was er toen ik stelde dat de gemeente regels aan de markt mag opleggen. Een gemeente mag bij nieuwbouw gerust vragen wat de beoogde gebruiker doet met de ruimte die wordt achtergelaten of stellen dat nieuwbouw prima is mits er beperkt metrage wordt toegevoegd. In plaats van meer moeten we naar beter. Dat verbetert de leefbaarheid in de stad en biedt het beste waardebehoud voor stenen.